ΝΑΖΑΡ

Είναι γεγονός πως υπήρχαν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, μη λογικά εξηγήσιμες βιβλιογραφικές αναφορές για πάρα πολλές λαξευτές εκκλησιές στη γη της Καππαδοκίας.Καταγραφές οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, είχαν να κάμουν με τις παράξενες ονομασίες που δίδονταν ή που δόθηκαν από τις αρχαιολογικές υπηρεσίες της γείτονος, σε συνδυασμό με την επικρατούσα πρακτική της Ορθοδοξίας, κατά την οποία ο άγιος στον οποίο αφιερώνεται οποιοσδήποτε ναός ή θα φέρει το όνομά του, τίθεται δίπλα στην εικόνα της Παναγίας.Έτσι, για παράδειγμα, ο επισκέπτης – προσκυνητής βλέπει τη «Σκοτεινή εκκλησία», την «Κρυφή εκκλησία», την «εκκλησία του Μήλου», την «εκκλησία του Φιδιού», την «εκκλησία των Σανδάλων»,την «εκκλησία των Στεφάνων», την «εκκλησία του Ουρανού», την «Εκκλησία των Σπαθιών»,την «εκκλησία της Αμπέλου», κ.ά.

Βεβαίως, τούτο ξένιζε και ίσως να «ταρακουνούσε» τους επισκέπτες των χώρων, στην αρχή τουλάχιστον. Τέτοιες ονομασίες σε χριστιανικά μνημεία ήταν επιεικώς λανθασμένες, προβληματικές, αιρετικές ενδεχομένως και ίσως-ίσως παγανιστικές.

Περιγραφή

«Όταν χάνεις κάτι που αγαπάς προσπαθείς να αναπληρώσεις το κενό. Από τότε που έχασα την πατρίδα μου, πατρίδα μου έγινε η μνήμη. Όσα είχα αφήσει πίσω μου, εικόνες, ήχους, μυρωδιές, τα κουβαλούσα μέσα μου και δεν μπορούσε κανείς να μου τα πάρει. Ήταν σαν ένα μπουκάλι κρασί που το φυλάς σε μια σκοτεινή γωνιά του σπιτιού για μια ξεχωριστή περίσταση.Μπορεί ο ήλιος να είναι ίδιος σε κάθε γωνιά της γης, το χώμα μετά τη βροχή να έχει την ίδια μυρωδιά, ο ουρανός και η θάλασσα να έχουν παντού το ίδιο χρώμα,ο άνεμος όταν φυσά να κάνει τον ίδιο ήχο, αλλά όταν έρθει η ώρα να πάρεις τον δρόμο της προσφυγιάς θυμάσαι τον ουρανό, τη θάλασσα, τον ήλιο και το χρώμα της πατρίδος σου και καταλαβαίνεις ότι ήταν μοναδικά γιατί ήταν δικά σου…».